"თუ ერთი კი­თხვის დას­მის სა­შუ­ა­ლე­ბა მო­მე­ცე­მა, მხო­ლოდ ამას ვი­კი­თხავ ..."- ნოე სულაბერიძე

“რა უც­ნა­უ­რია არა, მშობ­ლე­ბი რომ მი­დი­ან სიკ­ვდი­ლის შიში გიქ­რე­ბა, მეც ასე და­მე­მარ­თა, როცა ლილი წა­ვი­და… გულ­წრფე­ლად, მარ­თლა აღარ მე­ში­ნია სა­ერ­თოდ”, – ამის შე­სა­ხებ ტე­ლე­წამ­ყვა­ნი ნოე სუ­ლა­ბე­რი­ძე სო­ცი­ა­ლურ ქსელ­ში წერს.

“არ ვიცი ამ ბოლო დროს რა­ტომ ვარ ასე, თუმ­ცა ყვე­ლა­ფე­რი, რაც ჩემს ბავ­შვო­ბას ეხე­ბა მა­სევ­დი­ა­ნებს, შემ­თხვე­ვით ჩარ­თუ­ლი ფილ­მი ტე­ლე­ვი­ზორ­ში, ტი­კტოკ­ში ნა­ნა­ხი ვი­დეო წარ­სუ­ლი­დან, აღ­მო­ჩე­ნი­ლი რა­ი­მე ფო­ტო­სუ­რა­თი არ­ქი­ვი­დან და თქვენ წარ­მო­იდ­გი­ნეთ ადა­მი­ა­ნე­ბიც კი… ის ადა­მი­ა­ნე­ბი, ვინც ჩემი ბავ­შვო­ბი­დან მო­დის.

ჩემ­თვის, ჩემი მშობ­ლე­ბის მიერ შექ­მნი­ლი უზ­რუნ­ვე­ლი ბავ­შვო­ბის მერე, იყო ურ­თუ­ლე­სი წლე­ბი: სახ­ლის და­კარ­გვა და ქი­რით გა­დას­ვლა, წი­ნას­წარ შე­თან­ხმე­ბუ­ლი “მად­ლო­ბით” მგზავ­რო­ბე­ბი სა­მარ­შრუ­ტო ტაქ­სებ­ში, ზოგ­ჯერ მეტ­როს ჟე­ტო­ნის არ­ქო­ნაც და კი­დევ ბევ­რი სხვა რამ.ვიცი, რომ ეს მარ­ტო მე არ გა­მივ­ლია…

ძა­ლი­ან ბევ­რი ვიშ­რო­მე თუნ­დაც იმის­თვის რაც დღეს მაქვს, მახ­სოვს ოც­ნე­ბად მქონ­და მან­ქა­ნა მყო­ლო­და და უბ­რა­ლოდ სა­კუ­თა­რი ბინა. ვიცი არი­ან ადა­მი­ა­ნე­ბი ვი­საც დღე­საც შე­იძ­ლე­ბა მსგავ­სი პრობ­ლე­მა ჰქონ­დეს და ყვე­ლას გულ­წრფე­ლად სი­კე­თეს ვუ­სურ­ვებ, თუმ­ცა ეს სტა­ტუ­სი იმი­ტომ დავ­წე­რე რომ წუ­ხელ კვლავ სიზ­მა­რი ვნა­ხე, სა­დაც ისევ პა­ტა­რა ვარ და სა­დაც ყვე­ლა­ფე­რი უზ­რუნ­ვე­ლა­დაა.

ყვე­ლა ჩემს ახ­დე­ნილ ოც­ნე­ბას გავცვლი­დი (ჩემი ოჯა­ხი არ იგუ­ლის­ხმე­ბა, რა თქმა უნდა) ერთი დღით მანდ და­მაბ­რუ­ნა და მშობ­ლებ­თან ჩა­ხუ­ტე­ბის სუნი მაგ­რძნო­ბი­ნა.

რა უც­ნა­უ­რია არა, მშობ­ლე­ბი რომ მი­დი­ან სიკ­ვდი­ლის შიში გიქ­რე­ბა, მეც ასე და­მე­მარ­თა, როცა ლილი წა­ვი­და… გულ­წრფე­ლად, მარ­თლა აღარ მე­ში­ნია სა­ერ­თოდ.მა­ინ­ტე­რე­სებს კი­დე­ვაც იქ წარ­სდგო­მის დღე რო­გო­რი იქ­ნე­ბა, სა­დაც მგო­ნია, რომ ღმერ­თთან მი­მა­ვალ გზა­ზე შეც­დო­მე­ბის აღი­ა­რე­ბა/მო­ნა­ნი­ე­ბი­სას, თუ ერთი კი­თხვის დას­მის სა­შუ­ა­ლე­ბა მო­მე­ცე­მა, მხო­ლოდ ამას ვი­კი­თხავ:

ჩემი მშობ­ლე­ბი სად არი­ან?” – წერს ნოე სუ­ლა­ბე­რი­ძე.